Berijmde kroniek 2014

Voorwaarde van een kroniek is dat ik de chronologische volgorde bewaar,

dus begin ik gewoon met het jaardiner van vorig jaar.

Geanimeerd en interessant, maar wel met 8 personen meer,

dat klinkt verontrustend, maar sta mij toe dat ik dat relativeer.

 

Minstens vijf leden zijn zonzoekend gevlogen naar een tropisch eiland in de West,

het klinkt onvoorstelbaar, maar ook zonder ons vermaken zij zich opperbest.

Een van die eminente leden is Anneke Roodenburg, en juist zij verdiend enig eerbetoon,

want met 50 jaar gecombineerd lidmaatschap spant zij absoluut de kroon.

 

Vervolgens kwamen we via Modern China bij het Alba Amicorum terecht,

en in maart hebben we heel wat kilometers in Couperus’ Den Haag afgelegd. 

Na de wandeling hebben we genoten van een kleine dis bij De Haagsche Kluis,

alvorens we terug spoedde naar Sociëteit De Witte, ook ons imposante thuis.

 

Evert Louwman was die avond onze gedistingeerde gast,

hij bracht niet alleen zijn presentatie mee, maar ook een zware ballast.

Namelijk een kilo’s zwaar massief zilveren miniatuur,

Ingepakt viel het niet op, want het was verpakt in een soort maculatuur.

 

De EU en vrijmetselarij wisten ons in aanloop naar de zomer uiterst te boeien,

onze ambivalente Europese en mystieke gevoelens zorgden voor veel vragen, ze bleven maar vloeien.  

De trip naar het Dordste was een doorslaand succes,

echter de grootte van de bus en een verdwenen Sphinxlid zorgde voor de nodige stress.

 

Wie herinnert zich niet “In de Klander Muelen” of “Den Witte Haen”,

de Grote kerk, de rondvaart en alles over het Dordste handelsbestaan.

Het weer speelde natuurlijk een belangrijke rol,

en voor we het wisten, was de dag voorbij en zat de bus bijna weer vol.

 

Onze Jan, voordrachtskunstenaar van Couperus, was de enige die miste,

maar laten we niet over wie op wie en waar zou wachten gaan twiste.

Gelukkig kende hij Dordrecht op zijn duimpje  en nam hij de trein,

terwijl de bus nog even wachtte bij het stadspaleis van Simon van Gein.

 

Het dieptepunt van onze vereeniging vorig jaar behoeft geen betoog, 

dat was het verlies van ons trouwe lid en dierbare vriend Max van der Hoog.

Wie herinnert zich niet zijn jaarlijkse speech over beroemde mensen die hij had ontmoet, 

en proosten op de vorstin was zijn specialiteit, en dat deed hij goed. 

 

Eerder al was het woord stadpaleis ter sprake gekomen,

dat is zeker ook op Max van toepassing, met zijn huis en verzameling van vervlogen dromen.

Jaren geleden kwamen Christa en ik hem eens drie bestelde boekjes aanreiken,

en voor we het wisten, stond we met een glas champagne naar zijn voorvaderen te kijken.

 

Zo ook met de wandeling door Den Haag wist hij de groep van de gids te scheiden,

om ons op het Surinameplein naar zijn eigen huis te leiden.

Minder bekend was Ruud Greve, waar we eveneens afscheid van hebben genomen,

in tegenstelling tot Max, was Ruud wat minder vaak naar onze bijeenkomsten gekomen. 

 

Plaatsen van beschaafd vertier was het eerste item na de zomerse periode,

gevolgd door onze eigen Karel, die alles weet over de islam en iedere Christelijke synode.

Karel laat zich overigens bij u verexcuseren,

Want hij vertoeft wederom in het buitenland, om alles van en over de antieke wereld te leren.

 

In november werd ons duidelijk wat Van Hogendorp voor onze geschiedenis heeft betekent,

Zijn historische contributie aan onze constitutie was baanbrekend.

De feestmaand werd in stijl afgesloten met muziek van de Domra,

Een Russische instrument afkomstig van de ijzige toendra.

 

Dat ik hier mag staan vanavond betekent, dat u Ineke en mijzelf heeft herkozen,

en dat Christa voor de vijfde keer op rij de cijfers goed heeft uitgeplozen.

Uiteraard ook dat Karel en Machiel hun eerst jaar glansrijk hebben doorstaan,

en dat we met z’n allen dit jaar gaan genieten van het 148e jaar van ons bestaan.

 

Michael Toorop